Welcome to Breast Enlargement World
ANATOMIE VAN DE BORST
| Forrás: Dr. Mallmann | Ellenőrizte Dr. Salguero |
| www..gidsvoorborstvergroting.com Gynaecoloog en dermatoloog | |
| (Nem főiskolai: 49843) | (Nem testületi:22831) |
De anatomie van de borsten bestaat uit een complex systeem van meerdere lagen voornamelijk vetweefsel, maar ook klier- en bindweefsel. De borst heeft een klier met externe afscheiding. De inwendige structuur kan verstoort worden door verschillende factoren zoals bijvoorbeeld de menstruatiecyclus, de periode van zwangerschap of de leeftijd. De borsten presenteren zich als een paar van klier-organen in het middengedeelte van de borstkas.
De tepel (min of meer uitstekend) en de tepelhof (donkere zone rondom de tepel) bevinden zich normaalgesproken in het midden van de borst. De eerste staat als een grove papil in het centrum van de tepelhof. Meestal heeft het het uiterlijk van een cilinder of kegel, maar soms is het ingezonken (teruggetrokken tepel). De vormen zijn variabel, al zijn ze direct gerelateerd aan de maat van de borst. Aan de buitenkant is de tepel onregelmatig en oneffen dankzij de vele papillen en sporen die het oppervlakte bedekken. Op het uiteinde zijn tien tot twaalf gaatjes te zien waarin vele andere melkgangetjes voor melk op uitkomen.
Wat betreft de tepelhof, spreken we van een ronde zone met een diameter van 15 tot 25 mm op de prominentste plek van de borst gelegen en de kleur van de huid is donkerder dan de huid eromheen. Op de tepelhof zijn enkele bultjes (tussen 12 en 20) te zien, deze worden ook wel kliertjes van Montgomery genoemd en zijn onevenredig verdeeld en zijn sebaceuze klieren. Het uiterlijk en de grootte van de tepelhof is onderhevig aan opmerkelijke veranderingen gedurende de zwangerschap. Het bindweefsel dat reeds genoemd is, is samen met een systeem van kanaaltjes verantwoordelijk voor het verbinden van de melkklieren met de buitenkant. De grootste melkgangetjes die zich in de zone van de tepel bevinden vertakken zich in de borst en komen uit op de melkklieren of kwabben.
Elk van deze klieren bestaat uit een systeem van kanaaltjes dat verbonden is met de gangetjes aan het uiteinde van de tepel. Ze zijn verbonden aan de huid met de zogenaamde ligamenten van Cooper. Aan de onderkant zijn ze verbonden met de pectorale spieren. In de lengte zijn de melkkanaaltjes bekleed met twee lagen cellen: een inwendige en doorlopende van epiteliale cellen en een externe discontinue van miopetiale cellen (het uiterlijk van de laatste kan verschillend zijn).
Zowel de structuur als de functie van de melkklier verschilt met het moment van ontwikkeling die iemand doormaakt, afhankelijk van de balans tussen de processen van proliferatie, differentiatie en aptose (geprogrammeerde celsterfte).
